Autor: Mariola Rink-Przybylska

Temat: Życie na szklanym ekranie - recenzja

Grupy metod wykorzystywane w lekcji :

·                     rozwiązywanie problemów

·                     czytanie i notowanie ze zrozumieniem

·                     korzystanie ze źródeł, zbieranie świadectw i opracowywanie ich

·                     grupowe myślenie twórcze ('burza mózgów', 'deszcz pomysłów' itp.)


Kto? Kiedy? Dla kogo?
Jest to propozycja dwugodzinnych zajęć języka polskiego w II klasie gimnazjum stanowiących jedną jednostkę tematyczną - ćwiczeń wdrażających uczniów do samodzielnego redagowania recenzji.

Cele lekcji:
Po zajęciach uczniowie powinni:
1. umieć zaprezentować punkt widzenia świata bohaterów filmu / adaptacji telewizyjnej;
2. umieć dokonać krytycznej oceny filmu / telewizyjnej adaptacji (w zakresie trzech znaków filmu lub spektaklu teatralnego);
3. zebrać materiał merytoryczny do zredagowania recenzji filmu / spektaklu telewizyjnego "Oskar";
5. prezentować własną opinię i motywować ją;
6. umieć powołać się na opinię innych - znanych recenzentów, autorytetów, by potwierdzić słuszność własnej opinii lub zaprezentować odmienne zdanie;
7. odróżniać elementy strukturalne recenzji dzieł - informacje i oceny;
8. zredagować recenzję filmu/spektaklu telewizyjnego "Oskar".

Tytuł kroku: Praca domowa – zapoznanie się uczniów z materiałem do analizy

Przebieg zajęć:
Warunkiem realizacji lekcji jest obejrzenie przez uczniów telewizyjnej adaptacji filmu ”Oskar”, którego analiza będzie przedmiotem lekcji, a następnie przedmiotem recenzji uczniowskich.

Kończąc lekcję poprzedzającą cykl zajęć poświęconych rozwijaniu umiejętności redagowania recenzji poleciłam uczniom:
1. Obejrzyj w telewizji teatralną adaptację filmu Marka Piwowskiego pt. "Oskar";
2. Sporządź notatkę o spektaklu tuż po nim – o bohaterach, zdarzeniach, problematyce, aktorach.
3. Nagraj spektakl na taśmie wideo. (2 uczniów).
4. Przygotuj informacje na temat filmu lub adaptacji telewizyjnej z Internetu. (chętni uczniowie).
5. Znajdź w czasopismach lub gazetach przykład recenzji i wklej do zeszytu.
Na wykonanie pracy masz 3 dni.

Wyjaśniłam uczniom, że mój wybór dzieła nie jest przypadkowy, bo film został nagrodzony dwiema nagrodami: Totus i Feniks, więc warto go obejrzeć.

Uwagi:
Tematyka filmu (spektaklu) wiązała się z przypadającym w tym czasie Świętem Zmarłych. Pozwalała kontynuować rozmowy o uniwersalnych wartościach, o życiu i śmierci. Podałam również uczniom dokładne dane dotyczące emisji spektaklu ( data, program, godzina).
Myślę, że powody, dla których zdecydowałam się zaproponować młodzieży oglądanie tego spektaklu i analizę jego treści na lekcjach są oczywiste i nie wymagają rozwinięcia:
1. rozwój zainteresowań czytelniczych, obycia kulturowego; "Oskar" to ekranizacja bestsellerowej książki Erica-Emmanuela Schmitta pt. "Oskar i Pani Róża"; „jest to historia umierającego w szpitalu, chorego na białaczkę dziesięcioletniego chłopca, którym opiekuje się wolontariuszka. By złagodzić lęki i cierpienia Oskara, pani Róża proponuje mu grę, w której każdy dzień to kolejne dziesięć lat. W ten sposób w ciągu dwunastu dni chłopiec może "dożyć" sędziwego wieku, poznając smak życia i godząc się z tym, że przemija”;
2. refleksja młodego człowieka nad uniwersalnymi wartościami życia;
3. kształcenie i wychowanie poprzez emocje oraz waloryzację.

Materiał pomocniczy:

·  materiały zebrane przez uczniów z Internetu - dotyczą spektaklu TVP

http://tvp.pl/1873,20051107267374.strona

 

Aktualizacja: wtorek, 22 listopada 2005 godz. 12:00 „Oskar” – spektakl w reżyserii Marka Piwowskiego


Maciej Matulka,

Agnieszka Mandat


Aleksander Machalica,

Małgorzata Matulka,

Wenanty Nosul


Agnieszka Mandat,

 Maciej Matulka


Maciej Matulka,

Aleksander Machalica

 


Maciej Matulka


Maciej Matulka,

Małgorzata Matulka, Wenanty Nosul


Maciej Matulka


Marek Piwowski,

Agnieszka Mandat

 


Agnieszka Mandat, Maciej Matulka


Maciej Matulka


Agnieszka Mandat, Maciej Matulka

 

Scena Jedynki - Oskar

2 listopada (środa) godz. 20.20

„Oskar”

 

 

 

 

 

Scena Jedynki zaprasza na spektakl w reż. Marka Piwowskiego pt. „Oskar”, na podstawie książki Erica Emmanuela Schmitta „Oskar i pani Róża”. W rolach głownych zobaczymy m.in.: Macieja Matulkę, Agnieszkę Mandat, Aleksandra Machalicę i Olę Czarnecką.

Książka uznana została za wydarzenie literackie na miarę „Małego Księcia” A. de Saint-Exupery'ego i szybko stała się europejskim bestsellerem. Zainspirowała również naszą mistrzynię olimpijską Otylię Jędrzejczak do zlicytowania swojego złotego medalu z Aten i przekazania uzyskanych w ten sposób pieniędzy na leczenie dzieci chorych na białaczkę.

Spektakl opowiada historię 10-letniego chłopca umierającego na białaczkę. Opiekuję się nim wolontariuszka pani Róża - osoba której udaje się dotrzeć do wrażliwości chłopca, zdobyć jego zaufanie i przyjaźń, co przekraczało możliwości zarówno rodziców jaki i lekarzy. Potrafi rozmawiać z chłopcem o tym co najtrudniejsze - o śmierci. Pani Róża namawia chłopca do korespondencji z Bogiem. Podsuwa mu pomysł, aby każdy kolejny dzień traktował jak następnych dziesięć lat życia. Oskar odkrywa świat, przeżywa pierwszą miłość, rozstanie z ukochaną. W ciągu 10 dni przekracza sto lat życia. Umiera jako człowiek wyczerpany, ale spełniony i doświadczony - pogodzony z najbliższymi i swoim losem.


Zapraszamy 2 listopada o godz. 20.20

 

 


Maciej Matulka


Maciej Matulka, Agnieszka Mandat


Maciej Matulka, Agnieszka Mandat


Marek Piwowski

 

 

 

 

Współczesny, ważny i angażujący emocje spektakl podejmujący trudny temat umierania. "Oskar" to ekranizacja bestsellerowej książki Erica-Emmanuela Schmitta pt. "Oskar i Pani Róża". Jest to historia umierającego w szpitalu, chorego na białaczkę dziesięcioletniego chłopca, którym opiekuje się wolontariuszka. By złagodzić lęki i cierpienia Oskara, pani Róża proponuje mu grę, w której każdy dzień to kolejne dziesięć lat. W ten sposób w ciągu dwunastu dni chłopiec może "dożyć" sędziwego wieku, poznając smak życia i godząc się z tym, że przemija. Reżyserem i autorem scenariusza jest Marek Piwowski. Fotografował: Ziemowit Trzciński

 

3.

 

http://www.nwg.pl/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=2116

 

 

Oskar (10 lat) spotyka Niebieską (7) i od razu, pierwszej nocy, idą do łóżka. Ale boją się całować, bo "od tego może być ciąża". Są na onkologii i nie wiadomo, ile zostało im czasu. Ich swatką jest Róża, wolontariuszka opiekująca się dziećmi. Pojawiła się znikąd i daje dzieciom nadzieję. Jak prorok wymyśla im religię i tworzy obraz Boga. Oskar nie ufa Bogu, odkąd ogląda filmy przyrodnicze i widzi jak jedno zwierzę, żeby przeżyć, zabija drugie, które cierpi, zanim umrze. Oskar dziwi się Bogu, który wymyślił cierpienie.
Bóg Róży rzuca wyzwanie: spełni każde życzenie, pod warunkiem, że tylko w sprawach duchowych i tylko jedno dziennie. I oto doświadczamy cudu: życzenia Oskara się spełniają.

 

10.

http://ww5.tvp.pl/Search?Search=oskar&x=0&y=0

 

 

 

11.

http://ww5.tvp.pl/View?Cat=3570&id=263789

 

"Oskar" zdobył sympatię widzów
Premierowy spektakl „Oskar” Marka Piwowskiego wyemitowany wczoraj 2 listopada, w ramach Sceny Jedynki, obejrzało aż 3 mln 279 tysięcy widzów (udziały 24,44 %). Oskar był najlepiej oglądanym spektaklem teatralnym TVP1 od 1997r.

 

Kadr ze spektaklu "Oskar"

Współczesny, ważny i angażujący emocje spektakl podejmujący trudny temat umierania zdobył największą widownię spośród wszystkich spektakli teatralnych „Jedynki” wyemitowanych od września 2004 r.

„Oskar” to ekranizacja bestsellerowej książki Erica-Emmanuela Schmitta pt. „Oskar i Pani Róża”. Jest to historia umierającego w szpitalu, chorego na białaczkę dziesięcioletniego chłopca, którym opiekuje się wolontariuszka. By złagodzić lęki i cierpienia Oskara, pani Róża proponuje mu grę, w której każdy dzień to kolejne dziesięć lat. W ten sposób w ciągu dwunastu dni chłopiec może „dożyć” sędziwego wieku, poznając smak życia i godząc się z tym, że przemija. Reżyserem i autorem scenariusza jest Marek Piwowski.

 

 

 

 

Scena Jedynki
Oskar
 

 



W tytułowej roli Oskara wystąpił Maciek Matulka (fot. ONM – PAT)

Początkowo chłopiec podchodzi do tego nieufnie: już raz nabrał się na Świętego Mikołaja. W dodatku nie lubi pisać listów. Pani Róża zapewnia, że może je wypowiadać, a raz dziennie przedstawić Bogu jakieś swoje życzenie, choć dotyczące tylko spraw duchowych. A przede wszystkim proponuje, żeby każdy dzień, jaki mu jeszcze pozostał, traktował jak kolejnych 10 lat swego życia.

Dzięki temu Oskar poznaje smak miłości, gdy jego wybranką zostaje jedna z pacjentek szpitala – dziewczynka zwana przez inne dzieci Niebieską. Przeżywa „małżeństwo” i „rozstanie” z ukochaną, kiedy Niebieska opuszcza szpital, „adoptuje” Różę, doświadczając w ten sposób ojcostwa. W ciągu tych kilkunastu dni „dożywa” sędziwego wieku. Umiera wyczerpany, ale spełniony, doświadczony. A co najważniejsze, pogodzony z najbliższymi i swoim losem.

Spektakl, 50 min, Polska 2005
Autor:
Eric–Emmanuel Schmitt

 

W środę, 2 listopada w Scenie Jedynki Telewizja Polska przedstawi premierowy spektakl „Oskar” według głośniej książki Erica-Emmanuela Schmitta „Oskar i Pani Róża”. Reżyserem i autorem scenariusza jest Marek Piwowski.
„Oskar i Pani Róża” to historia umierającego w szpitalu, chorego na białaczkę dziesięcioletniego chłopca. Opiekuje się nim wolontariuszka, pani Róża. By złagodzić lęki i cierpienia Oskara, pani Róża proponuje mu grę, w której każdy dzień to kolejne dziesięć lat. W ten sposób w ciągu dwunastu dni chłopiec może „dożyć” sędziwego wieku, poznając smak życia i godząc się z tym, że przemija.

 

 

 

W dramacie chłopiec zadaje opiekunce pytanie: co będzie po śmierci? Róża wie, że musi dać na to pytanie odpowiedź, w której będzie nadzieja. Choć sama jest niewierząca, mówi: „Czy ja, była zapaśniczka, słynna „Dusicielka z Nicei”, dałabym się na coś nabrać? A w Boga wierzę”. Oskar nie ufa Bogu odkąd widzi w TV jak zwierzęta, by jeść i przeżyć, zabijają i zadają cierpienie. Oskar dziwi się Bogu, który wymyślił cierpienie. Nie wierzy w Niego. Róża mówi więc Oskarowi: sprawdź czy On jest. Powiedz mu swoje życzenie i zobacz, czy je spełni. Oskar podejmuje wyzwanie i wysyła Mu swoje życzenia. I oto życzenia Oskara się spełniają. A Róża widzi, że Bóg, którego wymyśliła Oskarowi – istnieje naprawdę. I że to nie ona Go wymyśliła.

Spektakl powstał w oparciu o bestsellerową książkę francuskiego prozaika i dramatopisarza, Erica-Emmanuela Schmidta, która w ciągu roku tylko we Francji osiągnęła sprzedaż w wysokości 450 tys. egzemplarzy. Prawa do książki sprzedano w całej Europie, była bestsellerem również w naszym kraju. Po jej przeczytaniu nasza złota medalistka, Otylia Jędrzejczak zlicytowała swoje medale, a uzyskane pieniądzę przekazała na leczenie dzieci chorych na nowotwory.

W ocenie zarówno krytyków, jak i czytelników „Oskar i Pani Róża” to piękna i mądra opowieść o tym, jak pokonać strach, odnaleźć wiarę i nie poddać się w obliczu nieszczęścia. Wszystkie prawdy są w niej pokazane w bardzo prosty sposób, ponieważ widziane są oczami dziecka. Ze względu na uniwersalne przesłania książka porównywana była przez krytyków do Małego Księcia. „Zawsze patrz na świat, jakbyś go widział po raz pierwszy” - wyznaje pogodzony ze światem Oskar.

Występują: Oskar – Maciek Matulka, Róża – Agnieszka Mandat, Doktor – Aleksander Machalica, Niebieska – Ola Czarnecka, scen. i reż. – Marek Piwowski, prod. Endemol Neovision dla TVP1.

„Oskar” – środa, 2 listopada, TVP1, godz. 20.15

Wydział Rzecznika TVP S.A.



Tytuł kroku: Faza przygotowawcza - rozmowa o telewizyjnej adaptacji filmu

Przebieg zajęć:
1. Po realizacji czynności organizacyjno-porządkowych lekcję rozpoczęłam od sprawdzenia, czy młodzież wykonała zadanie. Zapytałam więc: Czy wszyscy obejrzeli spektakl i przygotowali notatki? Czy wybrani uczniowie nagrali film na taśmach wideo? Okazało się, że tylko jeden uczeń zapomniał o pracy domowej. Nie orientował się w fabule utworu. Wykorzystałam tę sytuację kilkakrotnie w czasie lekcji do precyzowania odpowiedzi uczniów w toku rozmowy, eliminowania nieuzasadnionych zaimków - to, ten, wtedy, tam - powołując się na nieczytelność komunikatów dla kolegi niezorientowanego w tematyce filmu.
2. Przypominając cel lekcji, poinformowałam uczniów, że będziemy omawiać film, by porozmawiać o systemie wartości życiowych oraz przygotujemy się do zredagowania recenzji.
3. Następnie zainspirowałam luźną rozmowę uczniów o wrażeniach po obejrzeniu spektaklu pytaniem: Czy warto było obejrzeć spektakl? Wypowiedzi uczniów nacechowane były emocjami i zaangażowaniem. Z ożywieniem i bardzo chętnie opowiadali, że program uznali za interesujący. Szybko polubili tytułowego Oskara i bardzo przejęli się jego losem (dziewczęta przyznawały się do tego, że popłakały się w finale spektaklu). Już po kilku scenach zaangażowali się emocjonalnie w fabułę spektaklu. Nie zniechęciła ich do oglądania ani niezróżnicowana scenografia, ani powolne tempo akcji, ani niewielka ilość bohaterów, ani też brak efektów specjalnych z filmów akcji i fantazy czy brak mrożących krew w żyłach scen z horrorów. Wyrażali uznanie dla roztropności Oskara, szybko postępującego dojrzewania i przyjaźni z wolontariuszką oraz pacjentami szpitalnymi. Bardzo spodobał im się pomysł sportsmenki - zapaśniczki - "zabawy czasem". Dostrzegli zróżnicowanie nastrojów i delikatny humor. Z lekkim zażenowaniem opowiadali o miłości Oskara do Niebieskiej, o wspólnej nocy poślubnej, o obawie dziewczynki przed ciążą, o ich kłótni i rzekomej zdradzie siedmiolatki przez Oskara, pogodzeniu się, o dziecku – maskotce i adoptowaniu pani Róży przez Oskara, jego ojcostwie. Niektórzy z nich uznali, że spektakl był za krótki. Żałowali, że skończył się tak szybko.


Uwagi:
Rola nauczyciela w tej fazie lekcji polegała na udzielania głosu rozmówcom, a także na wspieraniu uczniów w werbalizowaniu myśli, podpowiadaniu celnych wyrazów.
Zamiennie posługiwaliśmy się określeniem film/spektakl. Spektakl telewizyjny był adaptacją filmu.


Tytuł kroku: Problematyka i przesłanie filmu/spektaklu - samodzielne i zespołowe badanie świata przedstawionego

Przebieg zajęć:
4. Przed przystąpieniem do kolejnego etapu lekcji – opracowania nowego materiału - sformułowaliśmy temat lekcji:" Życie na ekranie – recenzja filmu „Oskar” w reżyserii Marka Piwowskiego" i zapisaliśmy w zeszytach oraz na tablicy.
5. W tym etapie lekcji zastosowałam klasyczna metodę problemową umożliwiającą samodzielne dochodzenie do wiedzy przez ucznia poprzez analizę treści utworu, a nawet analizę przypadku – sytuacji Oskara. By sprawdzić ich umiejętność samodzielnego odczytywania tekstu, jak i umiejętność samodzielnego badania świata – interpretacji problemów moralnych, postaw życiowych bohaterów - zadałam pytania: Jakie problemy porusza twórca spektaklu? Co chce przekazać widzom? Do jakich refleksji nakłonił ich samych? (zapisałam je na tablicy, a uczniowie w zeszytach). Rozmowa z drugoklasistami (burza mózgów, elementy dyskusji) wykazała, że bez trudu odczytali, choć nieco powierzchownie – na poziomie proporcjonalnym do ich wieku i widzenia świata – główne problemy spektaklu, trochę sami, trochę w zebranych informacjach. Relacjonowali sytuacje ze spektaklu, które pokazywały problem. Sprawnie odtwarzali elementy fabuły potwierdzające słuszność ich opinii i tez ( nie relacjonowaliśmy fabuły w chronologicznej kolejności zdarzeń).
6. Wymieniali m.in. następujące problemy spektaklu:
• problem przyjaźni między pacjentami na oddziale onkologii;
• problem niewłaściwej postawy rodziców chłopca, ich bezradności wobec śmiertelnej choroby syna, nieumiejętności przedstawienia Oskarowi prawdy i w ostateczności tchórzostwa, ucieczki przed dzieckiem w sytuacji, w której potrzebował ich najbardziej; także problem nieumiejętności dorosłych przedstawienia prawdy pacjentowi – dotyczy to lekarzy;
• problem tęsknoty Oskara do rodziców i samotności w przerażająco trudnej chwili, jego dobroci i życzliwości wobec innych;
• problem świadomości małego pacjenta nieudanej operacji i nieuniknionej śmierci, obawy przed nieznanym; problem cierpienia fizycznego i psychicznego;
• problem pięknej przyjaźni dziecka z człowiekiem dorosłym – pomoc pani Róży Oskarowi, pomoc chłopca pani Róży w powrocie do Boga;
• problem sensu życia i przemijania czasu; doświadczania tego, co najważniejsze – miłości, posiadania rodziny;
• problem godnego odejścia chłopca do krainy wieczności dzięki pani Róży;
• problem wiary w Boga i nadziei na życie wieczne;
• problem pragnienia miłości i akceptacji przez dzieci;
• problem rozmów Oskara z Bogiem i spełnienia życzenia Oskara przez Boga;
• problem odmienności bohatera tego filmu od popularnych postaci współczesnej kinematografii.

Główne przesłanie utworu sprecyzowali jako inspirowanie ludzi i ich samych do świadczenia dobra, życia w miłości i nadziei, że istnieje życie wieczne. Nie uszło naszej uwadze, że dzieło prezentuje czytelne dla dorosłego i młodego widza wzorce postaw życiowych i dlatego jest cenione.

Uwagi:
Uczniowie w trakcie dyskusji sporządzali samodzielnie notatkę w zeszytach przedmiotowych, notując w punktach problematykę filmu (spektaklu).

Zadając pytania uczniom, naprowadzałam na poszukiwanie filozoficznych założeń filmu (spektaklu), dostrzeganie różnych punktów widzenia świata różnych postaci ( wiara w Boga i niewiara w Boga). Inspirowałam do argumentowania postaw, wyrażania własnych opinii - aprobaty lub negacji ( rzadko negacji ). Rozmawialiśmy o życiu i śmierci, dojrzewaniu Oskara, marzeniach, smutkach, zawodach życiowych. Wspomnieliśmy wydarzenia z życia naszej szkoły. Mówiliśmy o kazaniu księdza na mszy, gdy żegnaliśmy tego lata ucznia naszej szkoły, który przeszedł do krainy wieczności - o spełnieniu misji, zastępach archaniołów i ...
Wzruszyliśmy się.

 

Tytuł kroku: Faza sprawdzenia rozumienia tekstu filmowego i prezentacja samodzielnie przygotowanych przez uczniów materiałów oraz informacji

Przebieg zajęć:
7. W celu sprawdzenia rozumienia tekstu filmowego i umożliwienia prezentacji samodzielnie przygotowanych informacji oraz podnoszenia poziomu obycia kulturowego wychowanków spytałam uczniów:
• Czy po obejrzeniu filmu wiedzą, za co, ich zdaniem, reżyser M. Piwowski uzyskał nagrodę Totus i nagrodę Feniksa?
• Co oznacza nazwa nagrody Totus? Jaki jest jej rodowód?
• Jak umotywowali nagrody ich fundatorzy? Jakie walory filmu zadecydowały o przyznaniu reżyserowi nagród?
Uczniowie doskonale kojarzą nazwę nagrody z papieskim „Totus Tuum” ( „Cały Twój”). Niektórzy uczniowie, wykorzystując zebrane materiały, podzielili się z innymi informacją, że nagrody Totus przyznawane są przez Fundację Konferencji Episkopatu Polski "Dzieło Nowego Tysiąclecia" i w tym roku wręczane były 15 października na Zamku Królewskim w Warszawie, a Marek Piwowski został jego laureatem za propagowania kultury chrześcijańskiej, zwłaszcza za wyrażone w filmie świadectwo ludzkiej dobroci i chrześcijańskiej nadziei w obliczu pozornych przegranych. Uczniowie przygotowali informacje również i tym , że Marek Piwowski 5 listopada 2005 r. odebrał na Wawelu nagrodę Feniksa za szczególne wartości moralne, prezentowane w filmie "Oskar". Nagrodę przyznał mu Związek Polskich Kawalerów Maltańskich oraz Arcybiskup Metropolita Gdański Tadeusz Gocłowski. W ocenie fundatorów nagrody, film "stanowi swoiste invocatio Dei ( znaczenie słów wyjaśnia nauczyciel), kieruje oglądającego ku ważnym pytaniom o źródło cierpienia, jego sens, przenosi w rzeczywistość wolną od cierpienia". Przytoczyli ciekawostkę o tym, że "statuetka Feniksa została wykonana przez jednego z pacjentów Hospicjum Św. Jana, prowadzonego przez Kawalerów Maltańskich. Autor Feniksa w swojej ostatniej woli prosił, aby przekazać go osobie, która w sposób szczególny przyczyni się do przypominania ludziom o obowiązku dobrej i godnej śmierci".

Uwagi:
W czasie lekcji uczniowie posługiwali się notatkami w brudnopisach i wydrukami z Internetu. Niektóre z nich prezentuję w materiałach. Uczniowie z łatwością odnaleźli informacje w Internecie. Oczywiście, nie wszyscy, tylko niektórzy. Ja również byłam dobrze przygotowana do zajęć i zgromadziłam niezbędne materiały. Prezentowaliśmy je klasie.

 

Materiał pomocniczy:

·  Materiały internetowe zebrane przez uczniów dotyczące nagród

 

http://www.nwg.pl/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=2116

 

Totus dla Marka Piwowskiego


W sobotę na Zamku Królewskim w Warszawie wręczono nagrody Totus, przyznawane przez Fundację Konferencji Episkopatu Polski "Dzieło Nowego Tysiąclecia". Wśród tegorocznych laureatów znalazł się reżyser Marek Piwowski.

Otrzymał on nagrodę w dziedzinie propagowania kultury chrześcijańskiej za film "Oskar". Jest to adaptacja powieści Erika-Emmanuela Schmidta "Oskar i pani Róża". Film opowiada o umieraniu 10-letniego, chorego na białaczkę chłopca. To film, który daje nadzieję i uczy wiary w Boga.

 

 

http://www.wprost.pl/ar/?O=82787&C=78

Feniks dla Marka Piwowskiego Sobota, 05 listopada 2005 - 14:23 CET (13:23 GMT)

Reżyser filmowy Marek Piwowski odebrał na Wawelu nagrodę Feniksa za szczególne wartości moralne, prezentowane w filmie "Oskar". Nagrodę przyznał mu Związek Polskich Kawalerów Maltańskich oraz Arcybiskup Metropolita Gdański Tadeusz Gocłowski.

"Są nagrody, które czynią honor przyjmującym. Wręczenie jej Markowi Piwowskiemu jest zaszczytem i honorem dla Konfraterni Zakonu Kawalerów Maltańskich" - powiedział o nagrodzie dla Marka Piwowskiego rektor Kapelanatu Związku Kawalerów Maltańskich ks. Henryk Błaszczyk KM.

Film powstał według książki "Oskar i pani Róża" Erica-Emmanuela Schmitta. Opowiada o dwunastu ostatnich dniach życia chłopca o imieniu Oskar. W ocenie fundatorów nagrody, "stanowi swoiste invocatio Dei, kieruje oglądającego ku ważnym pytaniom o źródło cierpienia, jego sens, przenosi w rzeczywistość wolną od cierpienia".

"Ta nagroda jest o tyle ważna, że wskazuje na zupełnie inny model bohatera do naśladowania, niż próbuje nam lansować nasza subkultura. Bałem się, że ten bohater i ta opowieść o Bogu nie przyciągnie telewidzów. Tymczasem okazuje się, że oglądało go dwa razy więcej ludzi niż mecz ligi angielskiej na drugim programie. Ten film pokazał, że "można oglądalność połączyć z wartościami i misją" - powiedział Piwowski.

"Mój bohater zadaje pytania o miłość, o uczucia i taka rozmowa przenosi nas na inny poziom komunikowania między ludźmi. Na tym poziomie już nie ma miejsca na zło, na agresję i przemoc i dlatego warto robić takie filmy" - stwierdził Piwowski.

Statuetka Feniksa została wykonana przez jednego z pacjentów Hospicjum Św. Jana, prowadzonego przez Kawalerów Maltańskich. Autor Feniksa w swojej ostatniej woli prosił, aby przekazać go osobie, która w sposób szczególny przyczyni się do przypominania ludziom o obowiązku dobrej i godnej śmierci, oraz wniesie swoją posługą wiele dobra w dzieła hospicyjne.

Doroczną nagrodę zakonu za pracę charytatywną i wolontariat w hospicjach otrzymała również pani Hanna Odorkiewicz-Sikocińska z Katowic, lekarka przez 17 lat pracująca w hospicjum. Wręczenie nagród odbyło się podczas dorocznego konwentu Związku Polskich Kawalerów Maltańskich. Dotychczas za prowadzenie dzieł hospicyjnych i zasługi w dziele szpitalnictwa została nagrodzona przez Zakon Maltański dr med. Krystyna Kulicka z Warszawy.

Związek Polskich Kawalerów Maltańskich Suwerennego Rycerskiego Zakonu szpitalników Świętego Jana jerozolimskiego zwanego Rodyjskim i Maltańskim, potocznie znany jako Związek Polskich Kawalerów Maltańskich, liczy obecnie ok. 150 członków, z czego połowa mieszka w Polsce. Zajmuje się działalnością dobroczynną i charytatywną. W tym roku największym osiągnięciem maltańczyków było utworzenie warsztatów terapii zajęciowej dla osób niepełnosprawnych w Poznaniu, na przyszły rok planują rozpoczęcie działalności budowanego w Krakowie ośrodka pomocy dzieciom niepełnosprawnym i ich rodzinom.

Kawalerem Maltańskim może zostać tylko praktykujący katolik, który zostanie zaproszony do zakonu i rekomendowany przez trzech członków zakonu.

ks, pap

http://www.wprost.pl/ar/?O=82009

 

 

Totus 2005 Sobota, 15 października 2005 - 20:22 CEST (18:22 GMT)

Fundacja "Dzieło Nowego Tysiąclecia" po raz szósty przyznała nagrody Totus. Tegoroczni laureaci to: ojciec Jan Góra, "Tygodnik Powszechny", Jan Jakub

Wygnański, redakcja Mszy św. Radiowej i Marek Piwowski.

W kategorii "promocja człowieka i praca charytatywno-wychowawcza" nagrodę otrzymał Jan Jakub Wygnański za długoletnią owocną pracę na rzecz budowania społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności za zasługi dla powstania i rozwoju organizacji pozarządowych. Statuetkę otrzymała także redakcja Mszy św. Radiowej za 25-letnią formację i edukację społeczeństwa.

Totusa medialnego, który upamiętnienia osobę tragicznie zmarłego biskupa Jana Chrapka oraz jego rolę w ukazywaniu osoby i nauczania Jana Pawła II w mediach, otrzymały w sensie moralnym wszystkie polskie media za rzetelny przekaz z ostatnich dni życia i uroczystości pogrzebowych Jana Pawła II.

W dziedzinie propagowania kultury chrześcijańskiej nagrodzono reżysera Marka Piwowskiego za film "Oskar" (zrealizowany na podstawie książki "Oskar i pani Róża" Eric-Emmanuela Schmitta), a zwłaszcza za wyrażone w nim świadectwo ludzkiej dobroci i chrześcijańskiej nadziei w obliczu pozornych przegranych.

W kategorii promowania nauczania Jana Pawła II nagrodę otrzymał dominikanin Jan Góra za pracę dla konkretnego wcielania w życie nauczania Ojca Świętego Jana Pawła II, która zaowocowała powstaniem Ruchu Lednickiego i duchowym ożywieniem szerokich rzesz młodzieży. Natomiast "Tygodnik Powszechny" - za kilkudziesięcioletnie zasługi w prezentacji myśli Papieża (a wcześniej Karola Wojtyły) i tworzenie debaty nad nauczaniem papieskim.

Specjalne wyróżnienie w kategorii "osiągnięcia w dziedzinie kultury chrześcijańskiej" otrzymało Muzeum Powstania Warszawskiego za rolę, jaką odgrywa dla ocalenia pamięci o Powstaniu i oddania sprawiedliwości jego bohaterom, za prowadzone przez Muzeum prace naukowe i dokumentacyjne, a przede wszystkim za wielkie dzieło edukacji nowych pokoleń, dokonywane także przy użyciu nowatorskich środków.

Wśród laureatów poprzednich edycji nagrody są m.in.: siostra Małgorzata Chmielewska, zespół twórców filmu "Edi", Katolicka Agencja Informacyjna, Jerzy Nowosielski, Henryk Mikołaj Górecki, ks. Jan Twardowski, telewizyjny program dla dzieci "Ziarno".

Fundacja "Dzieło Nowego Tysiąclecia" została założona przez Konferencję Episkopatu Polski. Przewodniczącym Rady Fundacji jest abp Tadeusz Gocłowski. Totus nazywany jest polskim Noblem i uważany za jedną z najbardziej prestiżowych w naszym kraju. Oprócz statuetki nagrodzeni otrzymują 50 tys. zł.

(ik, pap)

6.

http://ww6.tvp.pl/View?Cat=1773&id=264682

 

Piwowski nagrodzony za „Oskara”

Reżyser Marek Piwowski odebrał na Wawelu nagrodę Feniksa za szczególne wartości moralne w filmie „Oskar”. Wyróżnienie przyznali – Związek Polskich Kawalerów Maltańskich oraz metropolita Gdański arcybiskup Tadeusz Gocłowski. Film emitowany w TVP w Dzień Zaduszny obejrzało blisko 4,5 mln widzów.

http://ww2.tvp.pl/4854,244981,2.view

 

Aktualizacja: niedziela, 18 września 2005 godz. 17:02 Kinowa uczta w Gdyni rozpoczęła się

 

Tłumy czekają na gwiazdy

Zanim rozpoczęła się uroczysta inauguracja, pokazano już pierwszy film konkursowy. Był to „Pitbull” Patryka Vegi, film znany już polskim widzom z kin. Tak więc niespodzianki jeszcze nie było.

Podczas otwierającej festiwal gali - na której tradycyjnie nie zabrakło oficjalnych przemówień - publiczność, w tym licznie zgromadzeni dostojni goście, obejrzała filmową impresję o historii festiwalu. Krótka panorama, zrealizowana pół żartem, pół serio, z wybranymi fragmentami festiwalowych filmów z lat poprzednich i z lekko obrazoburczymi wypowiedziami filmowców i aktorów. A potem była prawdziwa niespodzianka, czyli „Oskar” Marka Piwowskiego. Reżyser kultowego „Rejsu”, prześmiewca i prowokator, zrealizował kameralny, wzruszający film. O miłości i śmierci. Piwowski sam napisał scenariusz na podstawie powieści Erika-Emmanuela Schmidta „Oskar i pani Róża”. Akcja rozgrywa się w szpitalu dziecięcym. 10-letni Oskar umiera na białaczkę. Codziennie odwiedza go pani Róża, wolontariuszka. Ona staje się przewodniczką Oskara, która łagodnie przeprowadzi go na drugą stronę. Daje nadzieję i uczy wiary w Boga. Dzięki niej Oskar w ciągu kilku ostatnich dni swojego życia doświadczy tego, co najważniejsze. Piwowski nie gra na uczuciach. Historia opowiedziana jest w prosty sposób, bez zbędnych ozdobników. Jest tu delikatny humor. Rewelacyjnie zagrali mali aktorzy – Maciej Matulka (Oskar) i Ola Czarnecka (Niebieska). Film oklaskiwano długo i gorąco.


 

 

Tytuł kroku: Twórcy filmu - korzystanie ze źródeł

Przebieg zajęć:
8. Rozmowę o twórcach filmu, obsadzie i grze aktorskiej rozpoczęłam pytaniem: Jakie informacje zebraliście o twórcach filmu i obsadzie aktorskiej?
9. Dwóch z uczniów na podstawie posiadanych materiałów z Internetu zaprezentowało informacje i zapisało je na tablicy, a klasa odnotowała w zeszytach:
• reżyseria: Marek Piwowski,
• scenariusz: Marek Piwowski,
• scenografia: Andrzej Kowalczyk,
• zdjęcia: Jacek Bławut,
• montaż: Rafał Sobczak
• muzyka: Adam Galant,
• na podstawie: książki Erika-Emmanuela Schmitta,
• dźwięk: Wiesław Znyk,
• produkcja: Endemol Neovision sp. z o.o.
producent wykonawczy: Endemol Neovision sp. z o.o.
• czas trwania: 50,
• Maciej Matulka: Oskar
• Agnieszka Mandat: pani Róża
• Aleksander Machalica: lekarz
• Małgorzata Matulka: matka Oskara
Wenanty Nosul: ojciec Oskara
• Ola Czarnecka : Niebieska
• Maciej Musiał: Stefan Szaszłyk,
• Adam Fronczak: Pop Corn ,
• i inni

10. Inna uczennica przedstawiła informacje o wyjątkowej oglądalności „Oskara” przez widzów programu 1 TVP .
11. Następna zaprezentowała króciutki wywiad z reżyserem, w którym Marek Piwowski stwierdza: „Ta nagroda jest o tyle ważna, że wskazuje na zupełnie inny model bohatera do naśladowania, niż próbuje nam lansować nasza subkultura. Bałem się, że ten bohater i ta opowieść o Bogu nie przyciągnie telewidzów. Tymczasem okazuje się, że oglądało go dwa razy więcej ludzi niż mecz ligi angielskiej na drugim programie. Ten film pokazał, że można oglądalność połączyć z wartościami i misją”.

Uwagi:
Przygotowanie uczniów do lekcji potwierdziło ich zainteresowanie filmem/spektaklem.

Materiał pomocniczy:

·  Materiał z Internetu o reżyserze

 

Są nagrody, które czynią honor przyjmującym. Wręczenie jej Markowi Piwowskiemu jest

Marek Piwowski, znany wcześniej m.in. dzięki filmowi „Rejs”, odebrał w sobotę nagrodę Feniksa (fot. PAP)

zaszczytem i honorem dla Konfraterni Zakonu Kawalerów Maltańskich – powiedział rektor Kapelanatu Związku, Henryk Błaszczyk.

Film powstał według książki „Oskar i pani Róża” Erica-Emmanuela Schmitta. Opowiada o dwunastu ostatnich dniach życia chłopca o imieniu Oskar, umierającego na białaczkę.

Ta nagroda jest o tyle ważna, że wskazuje na zupełnie inny model bohatera do naśladowania, niż próbuje nam lansować nasza subkultura. Bałem się, że ten bohater i ta opowieść o Bogu nie przyciągnie telewidzów. Tymczasem okazuje się, że oglądało go dwa razy więcej ludzi niż mecz ligi angielskiej na drugim programie. Ten film pokazał, że można oglądalność połączyć z wartościami i misją – powiedział Piwowski.
(IAR, PAP)

http://www.filmweb.pl/Marek,Piwowski,filmografia,Person,id=345

 

O Marku Piwowskim

 

scenariusz:

2005:  Oskar 1997:  Krok 1993:  Uprowadzenie Agaty 1979:  Po drodze (Útközben) 1976:  Przepraszam, czy tu biją? 1971:  Hair 1970:  Rejs 1969:  Psychodrama czyli bajka o księciu i kopciuszku wystawiona w zakładzie dla nieletnich dziewcząt w D. 1968:  Sukces 1968:  Dwie lewe ręce 1967:  Pożar, pożar, coś nareszcie dzieje się 1965:  Przerwana gra

reżyser:

2005:  Oskar 1997:  Krok 1993:  Uprowadzenie Agaty 1983:  Bulgot 1982:  Antypac 1982:  Magister półchłopek 1976:  Przepraszam, czy tu biją? 1975:  Nałóg 1973:  Tylko dla dorosłych 1972:  Psychodrama 1971:  Hair 1971:  Korkociąg 1970:  Rejs 1969:  16 mieć lat 1968:  Dwie lewe ręce 1968:  Sukces 1967:  Pożar, pożar, coś nareszcie dzieje się 1966:  Kirk Douglas 1966:  Muchotłuk 1965:  Przedział na sto i więcej osób 1965:  Uwertura

 

Tytuł kroku: Próba oceny filmu - uczniowie myślą twórczo i oceniają

Przebieg zajęć:
11. W tej części lekcji podjęliśmy kwestię gry aktorskiej. W odpowiedzi na pytanie: „Jak podobała Wam się gra młodego aktora Macieja Matuli i Oli Czarneckiej?” uczniowie podkreślali spokój wewnętrzny i dojrzałość chłopca, naturalność jego gry, wdzięczność i subtelność Oli. Jedynie grymas płaczu Oskara wydał się uczniom nieco sztuczny, bo bez łez. Sami rozpoczęli rozmowę o kreacji roli pani Róży, która zaintrygowała ich swą odmiennością, wzbudzała podziw jako sportsmenka, zyskała uznanie za ciepły, partnerski stosunek do Oskara. Podkreślali jej wiarygodność i "zwykłość" .
12. Chwilę rozmawialiśmy o ocenie realizacji filmu. Gdzie działa się akcja filmu? Co sądzicie o scenografii filmu? Znów uczniowie podkreślali naturalność scenografii, dominację białego koloru kitli lekarskich, pościeli i jednolitych delikatnych kolorów ścian, piżam i spokój szpitalnego parku, miejsca rozmów z Bogiem.
13. Próbowałam zwrócić uczniom uwagę na ilustracyjną rolę muzyki. Pytanie: Co możecie powiedzieć o muzyce w tym filmie? ujawniło, że uczniowie tak skoncentrowali się na fabule, że nie zauważyli muzyki. Nieliczni tylko zwrócili uwagę na to, że podkreślała dramaturgię scen. Podkład muzyczny był więc dobry, bo nie absorbował uwagi widza. Ja dodałam, że był niezwykle subtelny i urokliwy. W tym momencie odtworzyliśmy fragment filmu ilustrowany muzycznie, by przypomnieć uczniom jej brzmienie.


Uwagi:
Nieliczni uczniowie dopiero w tym momencie zdali sobie sprawę, że akcja filmu toczyła się nie tylko w salach i na korytarzach szpitalnych, ale i w parku.

 

Tytuł kroku: Struktura recenzji - rozwiązywanie problemu

Przebieg zajęć:
14. Tym razem pracowaliśmy w grupach - w siedmiu grupach czteroosobowych losowo wybranych. Celem ćwiczenia było przeczytanie przez uczniów recenzji i analiza ich struktury po to, by wyodrębnić stałe wyznaczniki gatunkowe tej formy wypowiedzi, utrwalić umiejętność odróżniania faktów, informacji od opinii, obiektywizmu od subiektywizmu.
15. Uczniowie otrzymali instrukcję do pracy, która miała ukierunkować ich analizę struktury recenzji ( fiszki z instrukcją wkleili do zeszytów). Najpierw pracowali z tekstem samodzielnie. Potem prezentowali swą analizę grupie. Najciekawszą recenzję przedstawiali klasie. Oczywiście, tylko przykłady informacji i przykłady elementów oceniających, argumentów, uzasadnienia.

W tekstach źródłowych szukali następujących elementów:
1. Prezentacji dzieła - tytuł, forma.
2. Prezentacji twórców dzieła.
3. Innych informacji - festiwale, nagrody, wystawy.
4. Elementów oceniających dzieło - jakie elementy?
5. Walorów i niedostatków dzieła - argumenty autora recenzji, rozwinięcie argumentacji przykładami.
16. Po upływie ok. 12 minut przystąpiliśmy do prezentacji efektów pracy. Uczniowie głośno odczytywali wybrane fragmenty recenzji ilustrujące polecenie.
17. Jednocześnie zwracałam uwagę na cytowanie źródło, z którego pochodzi recenzja, by popularyzować tytuły gazet i czasopism. Przy okazji przypomnieliśmy sobie zasady pisowni tytułów czasopism, które notowaliśmy w zeszycie.

Uwagi:
Nie czytaliśmy całych recenzji. Panowałam sama nad tym, by przykłady nie powielały się i dotyczyły różnych warstw dzieła - reżyserii, scenografii, fabuły, ruchu, gry aktorskiej, obsady, muzyki, interpretacji dzieła.

Uczniowie pracowali na materiale wklejonym do zeszytu ok. 12 minut. Ołówkiem zaznaczali na marginesie zeszytu elementy strukturalne recenzji.
Kolejne 12 minut poświęciliśmy na prezentację wybranych przez grupę elementów recenzji. W czasie pracy zespołowej zorientowałam się w posiadanych przez uczniów materiałach. Z łatwością "dyrygowałam" prezentacją przykładów.

Ćwiczenie były dynamiczne. Praca szła nam sprawnie. Jednak nauczyciel powinien skutecznie czuwać nad rytmiczną pracą uczniów i upływem czasu. Obowiązuje duża "dyscyplina czasowa"

 

Materiał pomocniczy:

·  Krótka instrukcja pracy w grupach

Instrukcja pracy w grupie:

 

Przeczytajcie recenzje, które macie w zeszytach. Dokonajcie analizy ich struktury. Odszukajcie następujące elementy:

 

1. Prezentacji dzieła - tytuł, forma. "P - dzieło"

2. Prezentacji twórców dzieła. "P - autor", "P - aktor"

3. Inne informacje. "P -np. rekwizyty"

4. Elementy oceniające dzieło - jakie elementy? "O - muzyka", "O - ruch"

5. Walory ("W") i niedostatki "N" dzieła - argumenty ("A") autora recenzji, rozwinięcie argumentacji przykładami ("E" - egzemplifikacja).

 

Wybierzcie najciekawszą recenzję do prezentacji jej elementów klasie (po jednym przykładzie elementów struktury ) .

 

Tytuł kroku: Jak piszemy recenzję? - podsumowanie lekcji

Przebieg zajęć:
1. Podsumowując lekcję, zadałam uczniom pytanie; Z jakich elementów podstawowych składa się recenzja? Uczniowie nie mieli trudności ze stwierdzeniem, że recenzja składać się powinna z elementów oceniających - subiektywnych opinii, może zawierać informacje, można w niej powołać się na opinie autorytetów, można porównać różne opinie i ustosunkować się do nich.
2. Następnie przedstawiłam polecenie pracy domowej:
Zredaguj recenzję spektaklu "Oskar" w reżyserii Marka Piwowskiego (na papierze kancelaryjnym). Na wykonanie zadania masz trzy dni.
3. Na zakończenie lekcji oceniłam wypowiedzi uczniów prezentujących materiał o filmie oraz uczniów, których odpowiedzi świadczyły o dobrym rozumieniu tekstu filmowego. Pochwaliłam klasę za dobrą pracę.

Uwagi:
Przygotowałam uczniom minikompendium wiedzy o recenzji - znaczenie wyrazu, wyznaczniki gatunkowe, słownictwo oceniające film lub spektakl teatralny. Każdy uczeń otrzymał taki
materiał.

·                     Tytuł kroku: Refleksja nauczyciela

Z przebiegu lekcji jestem zadowolona - mam na uwadze aktywność uczniów, ich umiejętności interpretacji obrazu filmowego, przesłania filmu.
Spodziewałam się, że te dwie lekcje m.in. sprzyjać będą rozwojowi umiejętności uczniów redagowania dłuższej wypowiedzi w formie recenzji, którą jeszcze udoskonalimy w tym roku szkolnym, wykorzystując inny materiał filmowy ( np. "Pana Tadeusza" i "4 piętro" ).

Co osiągnęłam?

Recenzje zredagowane przez uczniów świadczyły o:

1. dużej trosce uczniów o staranność, przejrzystość zapisów;
2. ich umiejętności korzystania ze źródeł w celu prezentowania informacji o filmie ( czasem, niestety, na granicy kompilacji, ale pocieszam się tym, że korzystali z dobrych wzorów);
3. o zaskakującej mnie otwartości i wrażliwości tych uczniów, po których nie spodziewałam się woli dzielenia się osobistymi refleksjami, emocjami przeżywanymi w czasie filmu; miałam więc okazję zaprezentować fragmenty ich prac innym wychowankom i pochwalić autorów refleksji;
4. umiejętności redagowania spójnej, rozbudowanej wypowiedzi;
5. świadomości uczniów w zakresie wymogów formalnych recenzji;
6. o konieczności dalszej pracy nad opiniowaniem filmu/spektaklu.
Uczniom nie przychodziło łatwo posługiwanie się terminologią filmową, omawianie znaków teatru. W tym celu przed omówieniem kolejnego filmu, np. "4 piętro"- hiszpańskiego filmu w reż. Antonia Mercero. Wykorzystam materiał WSiP pt. Znaki filmu i teatru i teatru - taśma wideo, ponadto popracuję z uczniami na materiale z podręcznika WSiP "Świat w słowach i obrazach" pt. "A Kozaka żal" ( str. 247-277), usprawniając umiejętności uczniów w zakresie wyrażania opinii i ocen, recenzji filmowej. Są to ćwiczenia słownikowe i redakcyjne.
6. sprawnym stosowaniu interpunkcji w zdaniach złożonych;
7. niezłym poziomie ortograficznym;
8. umiejętności konstruowania wypowiedzi o trójdzielnej kompozycji z zachowaniem proporcji;
9. potrzebie doskonalenia umiejętności argumentowania, egzemplifikowania.

To była niecodzienna lekcja - w pierwszej części trochę smutna. Nastrój jej dorównywał poziomem zadumy poprzedzającym ją świętom. Jeszcze o wielu sprawach nie zdążyliśmy powiedzieć.

W toku lekcji uczniowie mieli za zadanie notować spostrzeżenia własne i innych uczniów, czyli zbierać materiał do recenzji. Tego celu uczniowie byli świadomi od początku zajęć. Dyskretnie zwracałam uwagę na istotne merytorycznie spostrzeżenia i przypominałam o notowaniu. Staram się rozwijać umiejętność uczniów samodzielnego notowania w dowolnej formie.

Zrobiliśmy krok naprzód.

Nasze recenzje poddaliśmy skrzętnej analizie na innej lekcji, na której przedstawiłam uczniom kryteria oceny recenzji. Po czym przystąpiliśmy do prezentacji prac. W ciągu lekcji zapoznaliśmy się z dwiema recenzjami. Wspólnie dokonaliśmy kryterialnej oceny prac.

Prace były zdecydowanie różne w strukturze. Jedna z nich bogato prezentowała informacje o filmie, twórcach, świecie przedstawionym, natomiast autorka recenzji unikała oceny filmu.
Autor drugiej pracy chętnie oceniał film, wskazywał znaki filmu. Jednak dotykał tylko problemów, nie rozwijał myśli, nie popierał argumentacji przykładami.
Obie prace miały pełną kompozycję i były spójne.

Na zakończenie lekcji ustnie zredagowaliśmy recenzje recenzji, a potem w domu uczniowie napisali samodzielnie oceny prac koleżanki i kolegi.
Pozostałe prace młodzieży oceniłam i omówiłam z uczniami w klasie już na innej lekcji.


Kryteria do oceny recenzji zredagowałam, korzystając z propozycji Iwony Wierzby i Waldemara Wierzby - autorów książki " Egzamin na zakończenie gimnazjum - część humanistyczna. Zadania testowe dla uczniów trzeciej klasy wraz z ćwiczeniami redakcyjnymi. Poznań 2001.

Tytuł kroku: Refleksje uczniów

1. To była smutna lekcja - mówi uczennica o lekcji, na której omawialiśmy fabułę filmu "Oskar".
2. Proszę pani, znam bardzo podobny film pt. „4. piętro” i chciałabym, by go pani obejrzała . Przyniosłam dla pani płytę DVD
3. Uświadomiłam sobie, że trzeba cieszyć się każdą chwilą w życiu już teraz.
4. Człowiek wie, co miał dopiero wtedy, gdy to straci.