Autor: Mariola Rink-Przybylska

Temat: Niebanalny życiorys - korzystamy ze wskazówek Wisławy Szymborskiej

Grupy metod wykorzystywane w lekcji :

·                     rozwiązywanie problemów

·                     czytanie i notowanie ze zrozumieniem

·                     korzystanie ze źródeł, zbieranie świadectw i opracowywanie ich


Kto? Kiedy? Dla kogo?
Dwie jednostki dydaktyczne jako jedna jednostka tematyczna lekcji języka polskiego dla klasy II gimnazjum, zrealizowane w grudniu 2005 r.


Cele lekcji:
Uczniowie po zajęciach powinni:
1. znać stałe elementy życiorysu jako pisma urzędowego;
2. wiedzieć, jakich sfer życia nie może odtworzyć życiorys urzędowy;
3. umieć zredagować własny życiorys - urzędowy i niebanalny;
4. zastosować "motyw drogi" w prezentacji własnej drogi życiowej w formie fotoplakatu;
4. umieć zaprezentować swoją pracę klasie;
5. zinterpretować wiersz Wisławy Szymborskiej pt. "Pisanie życiorysu" z tomu"Ludzie na moście"( 1986 );
7. recytować z pamięci wiersz.


Krótki opis przebiegu zajęć:
Te zajęcia umożliwiają wykorzystanie sympatycznego liryku Wisławy Szymborskiej " Pisanie życiorysu" do ćwiczeń redakcyjnych w zakresie pisania oficjalnego życiorysu i autoprezentacji ucznia. Celem jest nie tylko wdrażanie gimnazjalistów do redagowania życiorysu jako pisma urzędowego, także rozwijanie umiejętności analizy własnego świata, rozwiązywania problemów, twórczej pracy, a nade wszystko eksponowanie indywidualności ucznia. Ponadto zajęcia pozwalają zaprezentować młodzieży urok poezji W. Szymborskiej.
Uczniowie, przygotowując się do lekcji i czasie zajęć, m. in.:
1. prezentują swoje projekty pt. „Moja droga życia” - kształtują umiejętność ustnego wypowiadania się,
2. utrwalają rozumienie pojęcia "motyw" poprzez zastosowanie,
3. redagują swój życiorys - oficjalny,
4. przygotowują się do redagowania interesującej autoprezentacji jako niebanalnego życiorysu,
5. zespołowo analizują liryk Wisławy Szymborskiej, interpretują przesłanie wiersza,
6. uczą się interpretacji głosem utworu poetyckiego - recytacji,
7. doświadczają wielu pozytywnych emocji,
8. współdziałają z rodzicami lub innymi członkami rodziny.


Słowa kluczowe:
motyw, liryka, życiorys, indywidualność, stereotyp, fakt, emocje

 

 

Tytuł kroku: Motyw drogi – prezentacja rozwiązania problemu

Polecenia dla uczniów/działania uczniów na zajęciach:
1. Praca domowa poprzedzająca lekcję:
”Wykorzystując zdjęcia rodzinne, dowolną techniką wykonaj plakat obrazujący Twoją dotychczasową drogę życia - ważne wydarzenia, małe i duże sukcesy, interesujące osoby, przeżycia, doświadczenia. Przygotuj się do prezentacji pracy w klasie. Czas wypowiedzi - ok. 5 minut. Na wykonanie pracy masz 5 dni.”

2. Jakie emocje towarzyszyły Wam w czasie realizacji pracy domowej? Jak się Wam pracowało w domu nad plakatami? Czy jesteście zadowoleni z efektów Waszej pracy?”
3. „Jak wykorzystałeś motyw drogi w swoim projekcie?” „ Jak rozumiesz pojęcie ?”
4. „Zdefiniujcie pojęcie motywu”.
5. Przypomnijmy sobie definicję motywu literackiego zawartą w "Słowniku terminów literackich i kulturowych" umieszczonym w podręczniku Witolda Bobińskiego pt. "Świat w słowach i obrazach" na str.324.



Komentarz nauczyciela/wskazówki dla nauczyciela:
1. Praca domowa poprzedzająca lekcję:
Zajęcia "wokół życiorysu" rozpoczynamy od zadania pracy domowej ze znacznym wyprzedzeniem czasowym. Polecamy uczniom wykonanie pracy domowej. Przedstawiamy uczniom również kryteria oceny fotoplakatów. Pracę domową uczniów omawiamy wyczerpująco. Uświadamiamy im, że mają dokonać wyboru materiału tak, by ilustrował ich indywidualność. Ponadto zwracamy uwagę na wykorzystanie motywu drogi jako osnowy pracy plastycznej. Nie podpowiadamy uczniom rozwiązań plastycznych, koncepcyjnych, by umożliwić im twórcze podejście do tematu. Uczniowie mają wykazać się umiejętnością samodzielnego badania własnego świata, umiejętnością zebrania, selekcji i opracowania materiału.

Do zadania pracy domowej wykorzystałam lekcję kończącą analizę fragmentów mitów o wędrówce Odyseusza. Praca domowa ma umożliwić łagodne przejście do kolejnego cyklu lekcji. Propozycja wykonania plakatu służy również utrwaleniu pojęcia "motywu" na przykładzie drogi. Formę plakatu łatwo wyeksponować w klasie.
Można we współpracy z nauczycielem informatyki zaproponować uczniom wykonanie tej autoprezentacji techniką komputerową w formie albumu lub pokazu slajdów, jeśli mamy zaplecze komputerowe i projektor multimedialny.
W omówieniu pracy należy wyeksponować, że uczeń nie ma się ograniczać do stałych elementów życia - przedszkole, szkoła podstawowa, gimnazjum, ale praca powinna pokazywać jego zainteresowania, indywidualne przeżycia. Trzeba również zwrócić uwagę na pełną kompozycję, opracowanie plastyczne i graficzne, staranność i niestereotypowość tekstu wiążącego zdjęcia. Istnieje niebezpieczeństwo, że uczniowie zrobią zwykłą fotogazetkę - zdjęcie i podpis.


2. Po powitaniu się z uczniami prezentujemy cele lekcji (podane w prezentacji lekcji). Następnie formułujemy temat lekcji: "Niebanalny życiorys, korzystamy z dobrych wzorów". Temat zapisujemy w zeszytach i na tablicy. Rozpoczynamy prezentację uczniowskich plakatów na ławkach. Nauczyciel, przeglądając efekty pracy uczniów, rozpoczyna krótką rozmowę o tym, jakie emocje towarzyszyły młodzieży w czasie realizacji pracy domowej. W toku rozmowy o wrażeniach okaże się prawdopodobnie, że uczniowie, przygotowując prace, doświadczyli wielu pozytywnych emocji. Odbyli rozmowy z rodzicami lub dziadkami o ich wczesnym dzieciństwie. Uzyskali nowe informacje. Przejrzeli rodzinne albumy, czasem z trudem dokonywali wyboru zdjęć. Ta część lekcji ułatwia uczniom prezentację prac i pozwala budować ciepły klimat.

3. Kolejno sprawdzamy, czy uczniowie zapamiętali określenie "motywu" ( na przykładzie motywu drogi). Uczniowie informują o swoich plastycznych realizacjach motywu drogi, np.: zwykłej drogi, dróg wąskich, szerokich, prostych, rozwidlonych; strzałkach ukazujących kierunki życia, uliczkach z podpisami wyrażającymi refleksję, intencje autora, np. "wszystko nowe".
Następnie nauczyciel w podsumowaniu tego krótkiego wprowadzenia prosi uczniów o zdefiniowanie pojęcia "motyw”. Oczekujemy od uczniów prostego określenia, np. „Motyw to dający się wyróżnić element (kompozycyjny) tekstu, dzieła, plakatu”.
4. Następnie przypominamy uczniom definicję motywu literackiego zawartą w "Słowniku terminów literackich i kulturowych" umieszczonym w podręczniku Witolda Bobińskiego pt. "Świat w słowach i obrazach" na str.324.

Materiał pomocniczy:

Kryteria oceny plakatów.

Kryteria oceny plakatów:

 

 

·                     Definicja motywu literackiego

" Motyw - składnik świata przedstawionego w dziele literackim, np. postać, zdarzenie, przedmiot ( motyw koncertu w "Panu Tadeuszu", motyw wróżki w baśniach). Motyw powracający w tym samym utworze nosi nazwę przewodniego, motywy powtarzające się w wielu utworach ( zazwyczaj jednego gatunku) określa się jako wędrowne".

 

Tytuł kroku: Nasze drogi życia – efekty korzystania ze źródeł i sposoby ich opracowania; wyniki samodzielnego badania własnego świata

Polecenia dla uczniów/działania uczniów na zajęciach:
1. „Proszę, przedstawcie nam kolejno swoją drogę życia i zaprezentujcie nam swoje plakaty”.

2. Pytania uczniów i nauczyciela do prezenterów, np.:
• "Dlaczego prezentujesz nam zdjęcie z tej zabawy szkolnej?",
• „Czy obecność siostry na tym zdjęciu ma jakieś znaczenie?" ,
• " Kim jest ta pani i dlaczego jej fotografia znalazła miejsce w Twojej pracy?",
• " O czym świadczy ta mina?" itp.

3. Na czym polega indywidualność autorów prezentacji? (w podsumowaniu )

Komentarz nauczyciela/wskazówki dla nauczyciela:
1. Po utrwaleniu pojęcia "motywu" przechodzimy do prezentacji dwóch uczniowskich projektów. Do prezentacji wybieramy uczniów chętnych i jednocześnie autorów prac pomysłowych, oryginalnych graficznie i merytorycznie. Organizujemy ekspozycję sprawnie, nie tracąc czasu. Należy przewidzieć, że prezentacja uczniów zajmie ok. 10-15 minut.

2. Po wyeksponowaniu prac na tablicy nauczyciel poleca pozostałym uczniom wyjście z ławek i zajęcie miejsc przed tablicą tak, by ułatwić obejrzenie plakatów i zdjęć z bliska w czasie prezentacji.

3. Uczniowie wysłuchują prezentacji. Po zakończonej prezentacji inni uczniowie zadają pytania o wybór materiału, szczegóły. W ten sposób wzbogacamy wypowiedzi uczniów- prezenterów. Pytania zadaje również nauczyciel, umożliwiając uczniom umotywowanie wyboru materiału.

4. W podsumowaniu ćwiczenia zwrócimy uwagę uczniów na wartość indywidualnych opowieści uczniów, na otwartość i szczerość autorów plakatów, różnorodność prezentowanego materiału. Poprosimy uczniów o odpowiedź na pytanie: Na czym polega indywidualność autorów prezentacji? Uczniowie wymienią oryginalne elementy prezentacji - np. sukcesy w jeździe konno, duch bojowy zawodniczki, niezrażanie się drobnymi niepowodzeniami, skromność, umiłowanie koni, spędzanie wielu godzin w stajni ze zwierzętami, itp. Podkreślamy te walory wypowiedzi uczniowskich po to, by w kolejnej pracy domowej inni uczniowie zechcieli z równą szczerością zredagować swe wypowiedzi pisemne.

5. Oceniamy wypowiedzi uczniów. Oceniamy wypowiedzi, sprawne językowo, wyczerpujące i samodzielne. Proponuję nie oceniać mniej sprawnych prezentacji ze względów praktycznych, by nie zniechęcić uczniów do publicznych wystąpień na forum klasy.

6. Nadrzędnym celem tej fazy lekcji jest przygotowanie uczniów do zredagowania pracy pisemnej, zebranie słownictwa, pobudzenie dociekliwości, kształcenie umiejętności motywowania wyboru. Ponadto ważny cel ćwiczenia stanowi również stworzenie uczniom okazji do przełamywania bariery skrępowania, rozwijania umiejętności komunikowania się, werbalizacji własnych refleksji, obserwacji i doświadczeń.

7. Cenimy indywidualny charakter wypowiedzi uczniów.
Budujemy ich poczucie własnej wartości. Koncentrujemy się na ocenie opisowej, motywującej do dalszego wysiłku.

8. Swobodny nastrój lekcji, chwile rozpoznawania na zdjęciach wspólnych znajomych z sąsiedztwa, z przedszkola czy ze szkoły podstawowej stworzą miły klimat. Lalki, misie, rowerki na czterech kółkach, zalęknione miny w objęciach św. Mikołaja, serdecznie uśmiechnięci rodzice, zdjęcia z siostrą czy bratem, wakacje, zabawa, wspomnienia z dzieciństwa będą wzbudzać śmiech i radość. W trakcie prezentacji inspirujemy młodzież do wypowiedzi nie tylko o zdarzeniach, ale i ocenach emocji, nastroju, stosunku do bliskich, motywacji zachowań.
Ćwiczenie jest wstępem do kolejnych zajęć przeznaczonych na praktyczne i poetyckie rozważania o pisaniu życiorysu, stanowiły "wprawki" do napisania ćwiczenia redakcyjnego - życiorysu jako pisma urzędowego i wypowiedzi niestereotypowej, niebanalnej.


Tytuł kroku: Samodzielna praca z podręcznikiem

Polecenia dla uczniów/działania uczniów na zajęciach:
1. Zapoznaj się z tekstem W. Szymborskiej pt. "Pisanie życiorysu" i wiadomościami na temat życiorysu z podręcznika Krystyny Orłowej i Heleny Synowiec pt. "Język ojczysty. KL. 2." WSiP ( ss. 226-229, 233-234).

Komentarz nauczyciela/wskazówki dla nauczyciela:
1. W tej fazie lekcji w króciutkim wykładzie nauczyciel informuje uczniów, że życiorys jest powszechnie wymaganym pismem urzędowym i formą autoprezentacji. Przedstawia sytuacje, w których potrzebny jest życiorys.
2. Następnie poleca uczniom samodzielnie zapoznać się z tekstem W. Szymborskiej pt. "Pisanie życiorysu" i wiadomościami na temat życiorysu z podręcznika.
3. W tym czasie, kiedy uczniowie pracują z tekstem źródłowym, nauczyciel zbiera plakaty do indywidualnej oceny zgodnie z ustalonymi wcześniej kryteriami.
4. Uczniowie, którzy zechcą dopracować swoje plakaty po obejrzeniu prac koleżanek i kolegów, powinni mieć taką możliwość.
5. Uczniowie za wykonane prace otrzymują oceny zgodne z kryteriami.
6. Można zaproponować uczniom przygotowanie ekspozycji prac dla rodziców, np. na zebraniu z rodzicami.

Materiał pomocniczy:

·                     Tekst wiersza Wisławy Szymborskiej pt. "Pisanie życiorysu"

Wisława Szymborska

PISANIE ŻYCIORYSU

Co trzeba?
Trzeba napisać podanie,
a do podania dołączyć życiorys.

Bez względu na długość życia
życiorys powinien być krótki.

Obowiązuje zwięzłość i selekcja faktów.
Zamiana krajobrazów na adresy
i chwiejnych wspomnień w nieruchome daty.

Z wszystkich miłości starczy ślubna,
a z dzieci tylko urodzone.

Ważniejsze, kto cię zna, niż kogo znasz.
Podróże tylko jeśli zagraniczne.
Przynależność do czego, ale nie dlaczego.
Odznaczenia bez za co.

Pisz tak, jakbyś z sobą nigdy nie rozmawiał
i omijał z daleka.

Pomiń milczeniem psy, koty i ptaki,
pamiątkowe rupiecie, przyjaciół i sny.

Raczej cena niż wartość
i tytuł niż treść.
Raczej już numer butów, niż dokąd on idzie,
ten za kogo uchodzisz.

Do tego fotografia z odsłoniętym uchem.
Liczy się jego kształt, nie to, co słychać.
Co słychać?
Łomot maszyn, które mielą papier.

 

·                     Sztuka pisania życiorysu - 1 z podręcznika Krystyny Orłowej i Heleny Synowiec pt. "Język ojczysty. KL. 2." WSiP ( ss. 226-229, 233-234).

·                     Sztuka pisania życiorysu - 2 - życiorys dorosłej osoby z podręcznika Krystyny Orłowej i Heleny Synowiec pt. "Język ojczysty. KL. 2." WSiP ( ss. 226-229, 233-234).

·                     Sztuka pisania życiorysu - 3 - ankieta z podręcznika Krystyny Orłowej i Heleny Synowiec pt. "Język ojczysty. KL. 2." WSiP ( ss. 226-229, 233-234).

Tytuł kroku: Zasady redagowania życiorysu urzędowego

Polecenia dla uczniów/działania uczniów na zajęciach:
1. „Proszę zrelacjonować informacje z podręcznika o życiorysie. Jakie obowiązują nas zasady redagowania oficjalnego życiorysu dotyczące formy i treści?

2. „Wykonaj ćwiczenie 1 ze str. 229 oraz ćwiczenie 3 ze str. 230. Zredaguj krótki własny życiorys w ćw. 1. Wyeliminuj zbędne elementy oficjalnego życiorysu z tekstu ćwiczenia i popraw błędy językowe w ćw. 3. ( Wykreśl zbędne elementy ołówkiem w podręczniku).



Komentarz nauczyciela/wskazówki dla nauczyciela:
1. Tę fazę lekcji rozpoczynamy od sprawdzenia umiejętności samokształcenia, czytania ze zrozumieniem. Uczniowie powinni zauważyć, że:
A. obowiązują dwie formy pisania życiorysu:
• życiorys w formie tradycyjnej – w 1. os. lp,
• życiorys w formie ankiety.
B. stałymi elementami życiorysu są następujące informacje: imiona rodziców, zawód, informacje o rodzeństwie, przebieg nauki, przebieg pracy zawodowej, okresy służby wojskowej, informacje o stanie rodzinnym, informacje o funkcjach zawodowych, wyróżnieniach i odznaczeniach, informacje o przynależności do organizacji społecznych politycznych oraz sprawowanych funkcjach. Uczniowie posługują się podręcznikiem i zamieszczonymi tam przykładami życiorysu.

2. W ramach rozgrzewki polecamy uczniom wykonanie ćwiczeń. Uczniowie pracują samodzielnie. Życiorys wpisują do zeszytu. Następnie dwóch uczniów prezentuje wynik swej pracy. Ćwiczenia te nie sprawiają uczniom kłopotu. Zwracamy uwagę uczniów na szablonowość tych życiorysów.

Materiał pomocniczy:

·                     Tekst ćwiczenia 1 ze str. 229 z podręcznika Krystyny Orłowej i Heleny Synowiec pt. "Język ojczysty. KL. 2." WSiP ( ss. 226-229, 233-234).

·                     Tekst ćwiczenia 3 ze str. 230 z podręcznika Krystyny Orłowej i Heleny Synowiec pt. "Język ojczysty. KL. 2." WSiP ( ss. 226-230, 233-234).

·                     Stałe elementy życiorysu .Tekst z podręcznika Krystyny Orłowej i Heleny Synowiec pt. "Język ojczysty. KL. 2." WSiP ( ss. 226-229, 233-234).

 

Tytuł kroku: Czytanie poezji

Polecenia dla uczniów/działania uczniów na zajęciach:
1. „Czytając wiersz po cichu, proszę, zwróćcie uwagę na sytuację liryczną osoby mówiącej.”
2. „Jak odczytaliście sytuację podmiotu lirycznego?
3. "Kim on jest i gdzie się znajduje, co robi?”
4.
• Grupa I i II – Jakie zasady redagowania życiorysu są wskazane w wierszu?
• Grupa III i IV – O czym nie należy pisać w życiorysie zdaniem osoby mówiącej w wierszu?
5. „Proszę przedstawić zasady redagowania życiorysu wskazane w wierszu” .
6. „Proszę powiedzieć, o czym nie należy pisać w życiorysie zdaniem osoby mówiącej w wierszu?”


Komentarz nauczyciela/wskazówki dla nauczyciela:
Po wykonaniu ćwiczeń z podręcznika należy przystąpić do delektowania się poezją. Proponuję dwukrotnie (głośne i wzorcowe czytanie nauczyciela i samodzielne czytanie tekstu po cichu przez uczniów) przeczytać tekst wiersza Wisławy Szymborskiej – „Pisanie życiorysu”, a następnie przystąpić do analizy teksu.
2. Drugie, ciche czytanie wiersza nauczyciel poprzedza wskazaniem uczniom celu pracy - analizy sytuacji lirycznej osoby mówiącej. Gimnazjaliści proponują jako sytuacje liryczne, np.:
• wewnętrzny monolog człowieka załatwiającego sprawę; ustalanie, co trzeba jeszcze zrobić;
• instruktaż o zasadach pisania życiorysu, np. rozmowa z klientem w urzędzie.
3. Następnie nauczyciel dzieli uczniów na cztery grupy dowolną metodą ( np. ławkami, by sprawnie zorganizować pracę), które przystąpią do samodzielnego rozwiązywania zaproponowanych przez nauczyciela problemów i przeprowadzą samodzielną analizę tekstu i świata lirycznego. Swoje spostrzeżenia uczniowie notują w zeszytach przedmiotowych w postaci cytatów z wiersza.
Polecenia do pracy w grupie:
• Grupa I i II – Jakie zasady redagowania życiorysu są wskazane w wierszu?
• Grupa III i IV – O czym nie należy pisać w życiorysie zdaniem osoby mówiącej w wierszu?
Po zakończonej pracy zespołów, która trwa dość krótko – 5-7 minut, efekt pracy grupy relacjonuje jej lider z ławki. Odpowiedź uczniów powinna uwzględniać następujące elementy:
• zasady redagowania życiorysu: – krótki, zwięzłość i selekcja faktów, adresy, nieruchome daty, miłość ślubna, urodzone dzieci, kto nas zna, zagraniczne podróże, przynależność do czego, odznaczenia, cena, tytuł, numer butów, fotografia z odsłoniętym uchem.
• Co należy pomijać w życiorysie? – krajobrazy, wspomnienia, inne miłości, „inne” dzieci, kogo znasz, podróże krajowe, powody, zasługi, psy, koty, ptaki, pamiątki, przyjaciół, sny, wartości, treść życia, dokąd zmierzamy.

Jeśli uczniowie początkowo nie dostrzegą ironicznego tonu wypowiedzi podmiotu lirycznego i będą interpretowali tekst dosłownie, proponuję nie ingerować i kontynuować analizę wiersza.
Na podstawie własnego doświadczenia zapewniam, że praca w grupach przebiegnie sprawnie.

Tytuł kroku: Nie „pisz tak, jakbyś ze sobą nigdy nie rozmawiał i omijał z daleka”

Polecenia dla uczniów/działania uczniów na zajęciach:
1. "Czy podmiot liryczny akceptuje wskazane zasady pisania życiorysu?
2. Podsumowując pracę, pytamy: „Jakie dostrzegacie najistotniejsze różnice między oficjalnym, urzędowym stosunkiem do człowieka, a oczekiwaniami podmiotu lirycznego?

Komentarz nauczyciela/wskazówki dla nauczyciela:
1. Następny "krok" analizy utworu polega na znalezieniu odpowiedzi na pytanie: Czy podmiot liryczny akceptuje wskazane zasady pisania życiorysu? Uczniowie powinni ( jeśli nie nastąpiło to wcześniej) zauważyć dystych „Pisz tak, jakbyś ze sobą nigdy nie rozmawiał i omijał z daleka.” oraz negację w nim zawartą. Jest to dobry moment do rozpoczęcia rozmowy, krótkiej dyskusji na temat urzędowego schematu życiorysu i indywidualności człowieka, w toku której proponujemy uczniom odnalezienie wyrazów wartościujących elementy zestawienia: życiorys - życie, ukazujące stosunek podmiotu lirycznego do dokumentów urzędowych. Prowadzimy analizę epitetów i czasowników łączących zestawione elementy życiorysu i „życia” (np. nieruchome daty, obowiązuje, starczy, ważniejsze jest, pomiń milczeniem, liczy się, pamiątkowe rupiecie) oraz roli pytań retorycznych.
2. Podsumowując pracę, pytamy o najistotniejsze różnice między oficjalnym, urzędowym stosunkiem do człowieka, a oczekiwaniami podmiotu lirycznego. Zwracamy uwagę uczniów na:
• schematyczność, stereotypowość życiorysu oficjalnego;
• oryginalność, niebanalność prezentacji życia uwzględniającej te elementy, które jako ważne eksponuje podmiot liryczny wiersza, a nie ma dla nich miejsca w piśmie urzędowym ( emocje, wątpliwości) .

3. Rozważania o wierszu proponuję zakończyć piękna zbiorową recytacją tekstu.

4. Odwołujemy się w tym ogniwie do uczniowskich prezentacji pt. „Moja droga życia”. Uczniowie ujęli w nich wiele ważnych chwil ż życia,
które nie znajdą się w oficjalnym życiorysie. Zwracamy uwagę na zagrożenia, jakie niesie za sobą bezduszna biurokracja, maszyny, komputeryzacja, faktografia.

W czasie tej lekcji eksponujemy wartość życia. Wykorzystujemy poetycki materiał jako inspirację do napisania przez ucznia ciekawego życiorysu z wykorzystaniem informacji o krajobrazach, przyjaciołach, pamiątkach, planach i marzeniach.

Tytuł kroku: Niebanalny życiorys

Polecenia dla uczniów/działania uczniów na zajęciach:
Praca domowa:
„Zredaguj ciekawie życiorys, w którym zaprezentujesz swoją indywidualność. Naucz się tekstu wiersza na pamięć. Na realizację zadania ( redakcyjnego i recytacji wiersza z pamięci) masz pięć dni. Pracę redakcyjną wykonaj na papierze kancelaryjnym.

Komentarz nauczyciela/wskazówki dla nauczyciela:
1. Praca domowa stanowi ostatni element cyklu lekcji, w którym różnymi sposobami przygotowujemy uczniów do redagowania interesującej wypowiedzi - autoprezentacji własnej indywidualności.
Nauczyciel ocenia ich umiejętności redakcyjne, podobnie jak recytację, którą poprzedza nauką interpretacji głosowej na innych lekcjach.

 

Tytuł kroku: Refleksja nauczyciela

Szukam sposobów odciągnięcia młodzieży od spisywania prac z bryków czy internetowych "gotowców". Zależy mi bardzo na tym, by moi uczniowie nabrali przekonania, że mają coś ważnego do powiedzenia. Staram się metodą małych kroków pomóc uczniom - powiem metaforycznie - rozwinąć skrzydła. Odnoszę wrażenie, że stopniowo nam się to udaje.

1. Lekcje sprzyjały osiąganiu założonych celów:
a. w zakresie czytania i analizy różnych tekstów - zdjęć, schematów, wiersza;
b. w zakresie kształcenia umiejętności wypowiadania się w warunkach sprzyjających aktywności ucznia;
c. w zakresie rozwijania umiejętności redakcyjnych - pisania życiorysu;
d. w zakresie wspierania indywidualności ucznia;
e. w zakresie samokształcenia i pracy w grupie;
f. w sferze emocjonalnej;
g. w zakresie pomiaru dydaktycznego.

2. Prace uczniów są dowodem na to, że lekcje skutecznie wspierały ich w kreowaniu indywidualnej koncepcji pracy.

3. Zajęcia, na których zmierzamy stopniowo do celu, sprzyja osiąganiu efektów, ale ... wymaga dużej dyscypliny nauczyciela.

4. Chcę podkreślić, że w tej klasie uczniowie mają 6 godzin tygodniowo języka polskiego, co pozwala mi swobodniej gospodarować czasem.

 

Tytuł kroku: Refleksje uczniów

Podobały mi się nasze plakaty, ale napracowaliśmy się, przygotowując je.
2. Z zainteresowaniem słuchałem wypowiedzi koleżanki, znamy się od przedszkola, chodziliśmy do jednej grupy, potem do tej samej klasy w szkole podstawowej. Czuję się związany z tymi zdjęciami i zdarzeniami.
3. Zupełnie inaczej rozumiałam wiersz Wisławy Szymborskiej, czytając pierwszy raz w domu, a inaczej gdy omówiliśmy go na lekcji.
4. Niełatwo jest pisać wypracowania z polskiego. Potrzebuję wskazówek, wyjaśnień, pomysłów.