Tytuł: Koszalińskie media dawniej i dziś

Nauczyciel(e):
Ewa Wrzołek

Uczestnicy: Uczniowie klasy II d – dziennikarskiej (29 osób)

Cele:

Uczniowie klasy dziennikarskiej:

• zdobędą większą wiedzę na temat regionu, a także lokalnych mediów,

• poznają bliżej rodzaje przekazów medialnych i ich historię,

• zaprezentują swoje umiejętności w zakresie redagowania tekstów prasowych, przygotowywania materiałów radiowych i telewizyjnych,

• nauczą się gromadzić, hierarchizować i selekcjonować informacje,

• wykorzystają w praktyce umiejętności zdobywane na zajęciach teoretycznych,

• staną się świadomymi odbiorcami mediów.

1.      

Krótki opis projektu: Uczniowie zostaną podzieleni na sześć grup – dwie prasowe, dwie radiowe i dwie telewizyjne. Ich głównym zadaniem będzie zainteresowanie się pracą lokalnych czasopism, radia oraz telewizji, a także przygotowanie prezentacji i podzielenie się spostrzeżeniami z innymi osobami. Dzięki projektowi młodzi dziennikarze wykażą się umiejętnością redagowania tekstów prasowych, przeprowadzania wywiadów, sond ulicznych, ankiet. Zrealizują również swoje talenty komputerowe, graficzne, edytorskie itp., przygotowując gazetkę, prezentację z użyciem programu PowerPoint, audycję albo krótki filmik (w zależności od typu przekazu, którym się będą zajmowali).


Temat i cele projektu - jakie były i jak zostały ustalone (kto proponował, kto dyskutował, jak podjęliśmy decyzję)

2.       Podział na zespoły - na jakie i jak to się odbyło (decyzja nauczyciela, losowanie, swobodny wybór itp.)?

3.       Podział zadań wewnątrz zespołów - jak był i jak się dokonał?

4.       Harmonogram projektu i harmonogramy (karty prac) poszczególnych zespołów - jaki był i kto o tym decydował.

5.       Kryteria oceny projektu - jaki były i jak powstały.

 

1. Klasa, w której realizowany był projekt „Koszalińskie media dawniej i dziś”, to klasa dziennikarska. Mediami zajmujemy się już drugi rok. Poznajemy pracę profesjonalnych dziennikarzy, specyfikę różnych przekazów medialnych i typów tekstów. Redagujemy i wydajemy także szkolną gazetkę – „Szczęśliwą 11”. Oczywiste więc było, że klasa zajmie się projektem związanym z mediami. Zrealizowaliśmy również ścieżkę regionalną – w centrum naszego zainteresowania znalazły się bowiem media koszalińskie.

2.Na jednych ze styczniowych warsztatów dziennikarskich (które odbywają się raz w tygodniu) podzieliłam klasę na sześć grup. Musiały być one jednak dobrane tak, aby uczniowie chętnie ze sobą współpracowali, często spotykając się po lekcjach. Przychylałam się więc do propozycji dzieci. Decyzja o przydziale zadań również w dużej mierze należała do nich samych. Jedynym ograniczeniem było to, że mogły istnieć np. tylko dwie grupy prasowe. Dodatkowym kryterium stał się fakt, iż rodzice kilkorga moich uczniów pracują w prasie lub radiu. Wykazali się oni naprawdę wielką uczynnością, służąc nam pomocą, za co należą im się ogromne wyrazy wdzięczności.

3. Podział zadań wewnątrz zespołów powinien być sprawiedliwy. To truizm. Oczywiście, każda grupa musiała mieć szefa, koordynującego pracę, pilnującego postępu w realizacji zadań i terminów. Każdy członek zespołu otrzymał od grupy konkretne polecenia do wykonania. Nikt nie mógł próżnować, ponieważ grupa nie zrealizowałaby projektu w terminie. Ponadto po prezentacjach wszyscy musieli się wykazać znajomością materii, a także opowiedzieć o tym, co konkretnie zrobili.

4. Harmonogram projektu ustaliliśmy na pierwszy spotkaniu. Na wykonanie zadań uczniowie mieli półtora miesiąca. Konspekt lub plan musieli jednak zaprezentować już po dwóch tygodniach.

5. Kryteria oceniania prac grup są znane uczniom od początku roku szkolnego. Ocena projektu odbyła się według podobnych wskaźników. Moje oczekiwania nie były dla nikogo niespodzianką.

Szczegółowe kryteria oceny projektu:

a) zawartość merytoryczna: 0 – 10 p.,

b) sposób prezentacji (np. czy wszyscy członkowie w niej uczestniczyli): 0 – 10 p.,

c) pomysł na wykonanie zadania: 0 – 10 p.,

d) estetyka i jakość wykonania zadania: 0 – 10 p.,

e) samoocena uczniów: 0 – 10 p.

1.       Spotkania zespołów. - jak często spotykali się sami uczniowie i czemu służyły te spotkania.

2.       Konsultacje z nauczycielem -jak często się odbywały i czemu służyły.

3.       "Punkty kontrolne", czyli momenty, gdy sprawdzamy czy postępujemy zgodnie z harmonogramem i czy faktycznie realizujemy cele -czy były i jakie.

4.       Trudności na jakie natrafili uczniowie - jakie były i co zrobiłem, by pomóc uczniom je pokonać.

5.       Źródła informacji i eksperci z jakich korzystali uczniowie i ew. nauczyciel.

6.       Efekty pracy - co zrobili uczniowie, jakie powstały opracowania, albumy, wystawy, płyty CD, strony internetowe, filmy, modele itp.

 

1. Grupy spotykały się dość często – raz lub dwa razy w tygodniu. Dzieliły się na podzespoły, które miały zrealizowania konkretne zadania (zaplanowane przez grupę). Uczniowie musieli się spotkać, by sporządzić plan, następnie wybrać się do biblioteki, archiwum, a ponadto do redakcji lokalnych dzienników, rozgłośni radiowej i oddziału regionalnej telewizji. Ostatnie spotkanie musieli poświęcić opracowaniu i uporządkowaniu zebranego materiału, a także przygotowaniu prezentacji.

2. Konsultacje odbywały się na cotygodniowych warsztatach dziennikarskich. Uczniowie dzielili się wówczas spostrzeżeniami i pomysłami, ja zaś mogłam skorygować ewentualne błędy i podpowiedzieć pewne rozwiązania. Niektóre grupy nie chciały zabierać głosu podczas zajęć, by nie zdradzić swojej koncepcji. W takiej sytuacji zostawaliśmy i konsultowaliśmy się po warsztatach (były to ostatnie zajęcia w planie).

3. Punkt kontrolny miał miejsce po dwóch tygodniach od rozpoczęcia realizacji projektu. Każda z grup zaprezentowała plan prezentacji, więc miałam pewien obraz postępu prac poszczególnych zespołów. Nie wszyscy uczniowie w pełni zaangażowali się w wykonywanie projektu, toteż punkt kontrolny okazał się bardzo pożyteczny – pozwolił, żeby dzieci uzmysłowiły sobie, jak wiele jeszcze przed nimi…

4. Kilku grupom zdarzyły się trudności z selekcją materiału, lecz łatwo je przezwyciężyliśmy. W dwóch zespołach pojawił się problem z równym zaangażowaniem w pracę wszystkich osób. Z tymi najmniej subordynowanymi należało przeprowadzić rozmowę. Jedna z grup nie wywiązała się z zadania w terminie ustalonym na początku. Przedłużyłam czas i udało się!

5. Bogatym źródłem informacji był dla uczniów niewątpliwie Internet, szczególnie istotne okazały się archiwalne i bieżące numery czasopism, taśmy wideo z nagraniem dotyczącym historii telewizji. Niezwykle ważne były również wycieczki do prasy, radia i telewizji. Eksperci – czyli profesjonalni dziennikarze – służyli uczniom pomocą i radą. Grupa telewizyjna zorganizowała wycieczkę dla całej klasy do koszalińskiego oddziału TVP Szczecin, gdzie pan Mirosław Salski przybliżył nam pracę mediów. Wszyscy byliśmy także w rozgłośni Radia Koszalin, dzięki uprzejmości pani Renaty Pacholczyk.

6. Efekty pracy zostaną zaprezentowane w punkcie 2.4. Uczniowie stworzyli gazetki, audycje radiowe, nagrali także filmiki. Pracowali intensywnie i uważam, że spisali się na medal!



      1. Przygotowania - jak zaplanowaliśmy i przygotowaliśmy prezentację naszego projektu, kto co robił,   kto nam pomagał.

1.       Przebieg prezentacji - jak to się odbyło, kto prezentował, kto oglądał, jak reagowała publiczność itp.

2.       Ocena prezentacji i całego projektu - jak ocenia nauczyciel, uczniowie i ew, inni (dyrekcja, rodzice, widzowie), czy uczniowie dostają stopnie i za co.

 

1. Prezentacje prac grup przygotowywali uczniowie. Ogromnym wsparciem służyli im rodzice, ułatwiając np. nagranie audycji radiowej, przeprowadzenie wywiadów z dziennikarzami, użyczając sprzętu – aparatów, dyktafonów itp.

2. W marcu na warsztatach dziennikarskich oraz na lekcji języka polskiego miały miejsce pierwsze prezentacje. Następnie wybrane prace pokazaliśmy w czasie dnia otwartego szkoły. Mogli je zobaczyć kandydaci do naszego gimnazjum oraz ich rodzice, a ponadto inni nasi nauczyciele oraz koleżanki i koledzy obecni wówczas w szkole. Zaprezentujemy je także młodszym kolegom, którzy mają przecież w programie edukację medialną. Informacje o naszym projekcie zostały także zamieszczone w szkolnej gazetce.

3. Wszystkie grupy znakomicie poradziły sobie z realizacją projektu. Żaden z zespołów nie otrzymał gorszej oceny niż ocena dobra. Zróżnicowanie stopni wewnątrz grup było zależne od stopnia zaangażowania poszczególnych osób w wykonanie zadań.

Wybrane prace uczniów w formie elektronicznej (lub ich krótkie opisy) z podaniem autorów.

Trudno mi było dokonać selekcji prac uczniów, ponieważ wszystkie okazały się godne uwagi, ciekawe oraz porządnie wykonane. Niestety, musiałam również uwzględnić fakt, że nie zmieszczą się tu pliki powyżej 7 megabajtów. Niewybrane przeze mnie dobre prezentacje miały znacznie większą pojemność.

 

·                     Zdjęcie z wycieczki do koszalińskiej telewizji : zobacz

·                     Wywiad z panem Cezarym Sołowijem, dziennikarzem prasowym : zobacz

·                     Radio Koszalin : zobacz

·                     Strona gazetki szkolnej - "Szczęśliwej 11" - poświęcona naszemu projektowi : zobacz

·                     Przygotowania do audycji współtworzonej przez uczniów klasy dziennikarskiej, nagranej w Neubrandenburgu podczas wymiany młodzieżowej : zobacz

Co się udało, co było trudne, co następnym razem zrobię inaczej?

Udało mi się zmotywować uczniów do pracy. Myślę, że w dużej mierze była to zasługa tematu, który okazał się im szczególnie bliski. Każda z grup musiała się wykazać różnorodnymi umiejętnościami i takowymi się wykazała. Moi podopieczni sprawili mi wiele radości swoim profesjonalnym podejściem do tematu i ogromnym zaangażowaniem, z jakim przygotowywali prezentacje. Trudne było, rzecz jasna, sprawienie, by naprawdę wszyscy pracowali z równą aktywnością, ale myślę, że tylko nielicznym udało się uniknąć wykonywania obowiązków związanych z projektem:)